فرش دستباف آنتیک طرح سراسر پشم چله نخ الوان کاشان اثر محتشم 135 × 215 سانتی‌متر کد 10200028

فرش دستباف اصیل کاشان

طرح: سراسر

نقش: تصویری

جنس: تمام پشم (پشم چله نخ)

اندازه: 135 × 215 سانتی‌متر (2.90 مترمربع)

رنگ زمینه: الوان

رنگ حاشیه: سرمه ای

منشأ: کاشان، ایران

کد محصول: 10200028

در این فرش عتیقه و استثنایی، صحنه‌ای از یکی از ماندگارترین داستان‌های ادبیات کلاسیک فارسی با هنرمندی خیره‌کننده به تصویر کشیده شده است: ملاقات «بهرام گور» با چوپان، برگرفته از «هفت‌پیکر» نظامی گنجوی. در مرکز، لحظه‌ای پرقدرت بین پادشاه و چوپان به نمایش گذاشته شده است. در پیش‌زمینه، سگی به درختی بسته شده است—نمادی از تنبیهی که چوپان به دلیل خیانت سگ به گله اعمال کرده است. در پس‌زمینه، گوسفندان با آرامش در حال چرا هستند و ترکیب‌بندی—که با جایگذاری دقیق شخصیت‌های انسانی، حیوانات و طبیعت چیده شده است—مانند یک نقاشی زنده به تصویر کشیده می‌شود. این فرش، در ابعاد 135 × 215 و با مساحت 2.91 متر مربع (31.32 فوت مربع)، در کاشان بافته شده است. ابیاتی از این داستان با دقت قابل تحسین در حاشیه حک شده‌اند که به عمق روایی و ادبی کار می‌افزایند. با تراکم بافتی که از شمارش 55 به تقریباً 6200 گره/دسیمتر مربع تبدیل شده و بافت بسیار ظریفی دارد، در میان آثار با ارزش و کلکسیونی قرار می‌گیرد که هر گره آن گواه صبر و مهارت بافنده است. این فرش هنری تولید برند معتبر محتشم کاشان است—نامی که با تکیه بر اصالت کهن و خلاقیت مدرن، جایگاهی برجسته در میان دوستداران هنر و مجموعه‌داران به دست آورده است. محتشم با الهام از روایت‌های اسطوره‌ای، فرم و رنگ را به ابزارهایی تبدیل می‌کند که تصاویر ادبی را زنده می‌سازند. ساختار پشمی آن با چله پنبه، همراه با زمینه چندرنگ و قاب سرمه‌ای در امتداد حاشیه، تعادلی دلنشین بین ظرافت و انسجام ایجاد می‌کند. این فرش تنها نمایشگاهی از هنر قالی‌بافی نیست، بلکه آینه‌ای از اندیشه و خرد ایرانی است—جایی که روایت، نقش، رنگ و شعر در هم‌آوایی به بازگویی داستانی جاودانه می‌پردازند. برخی از ابیات قابل توجهی که در این فرش ظاهر شده‌اند، به شرح زیر است: «سگ بد گوهر به شهوت رمید، گله را گرگ در خون کشید. من بسی گفتم و بگذاشتم، او خطا کرد و بگذاشتم. عاقبت با گرگش گرفتم، ز بهر این عصیانش بستم. بهرام شاه ز این پند حکیم، در سِر خویش درس گرفت. او با خود گفت: از این چوپان پیر، پادشاهی آموختم—چه پند نغزی! در هیئت انسان‌ها، من چوپانم؛ گله‌ام رعایای منند.